Το blog της Ελληνικής EurActiv

Λίγα λεπτά πριν από την ομιλία του πρωθυπουργού και λίγες ώρες πριν την απόφαση για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση πρέπει να σας πω ότι το αποτέλεσμα με αφήνει αδιάφορο. Όχι γιατί δε νοιάζομαι, εδώ 400 ανταποκριτές έχουν μαζευτεί από κάθε γωνιά της γης, εγώ θα αδιαφορούσα;

Όμως νοιώθω μια πολύ βαθιά πίκρα πια. Μετά από 30 χρόνια Ευρωπαϊκής πορείας της χώρας μου –με τα στραβά και τα καλά- μετά από αγώνες για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και την Συμμετοχή των Πολιτών στο Ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι, μετά την συμμετοχή στην Ευρωζώνη και τη συνθήκη Σένγκεν, φτάσαμε σε μία νύχτα (εντάξει ίσως μεγάλη νύχτα) να συζητάμε το αυτονόητο: Θα μείνουμε στο Ευρώ; Θα φύγουμε από την Ένωση; Και πολύ περισσότερο: Κι αν δεν φύγουμε μήπως μας διώξουν;

Να διώξουν την Ελλάδα από την Ένωση! Από την Ένωση που ανέχτηκε κατά καιρούς τις εξαιρέσεις των Άγγλων, τα πείσματα των Πολωνών, τον Χάιντερ της Αυστρίας. Και σωστά τους ανέχτηκε, γιατί η Ευρώπη είναι αυτό το κουραστικά αργό, εκνευριστικά αναλυτικό, υπερβολικά γραφειοκρατικό σύστημα που διατηρεί την ειρήνη και την ευημερία στην Ευρώπη τα τελευταία 55 χρόνια, μέσα από δύσκολους σκοπέλους και μεγάλα κύματα.

Και τώρα η Ελλάδα (με ποσοστά πάνω από 60%-70% στήριξης στην Ευρωπαϊκή Ιδέα πριν 1-2 μόλις χρόνια) κατάφερε να ανοίξει μία συζήτηση που ακραίοι αντιευρωπαϊστές δεν κατάφεραν εδώ και χρόνια. Να γίνουμε η κερκόπορτα για να ανοίξει μια κουβέντα αποχωρήσεων, να αναζητηθούν τρόποι εξόδου, διάλυσης.

Η αγωνία μου σήμερα δεν είναι για την Ελλάδα, που πληρώνει λάθη δεκαετιών δικά της κυρίως και της Ευρώπης δευτερευόντως. Η αγωνία μου είναι για την Ένωση, γιατί κάποιοι στο όνομα της οικονομίας ξέχασαν την πολιτική και στο όνομα των διαβουλίων τους ξέχασαν τους λαούς τους. Και όλοι μαζί ξέχασαν την αλληλεγγύη όχι σα πράξη ελεημοσύνης ή άφρονος υποστήριξης αλλά με την λογική της διατήρησης κοινής πορείας παρά τις διαφορετικές αντιλήψεις.

Από αύριο η δικαιολογία της Ελλάδας τελειώνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και ξεκινά το μεγάλο δράμα της Ιταλίας. Όμως όλα αυτά τα μονόπρακτα είναι κομμάτια μόνο του μεγαλύτερου έργου, που παίζεται κι ας μη θέλουμε να το καταλάβουμε από το 2002: Ποια Ευρώπη θέλουμε;

Νίκος Λαμπρόπουλος -Δ/ντης EurActiv.gr

Tweet about this on TwitterShare on Facebook0Share on Google+0Share on LinkedIn0
Author :
Print

Comments

  1. Dear Mr. Lambropoulos,

    Thank you for your valuable points. it would be good to post in English too, so that it can be widely read. If you have done so, elesewhere, please, let me know so that I can share it.

    Anna

Comments are closed.