Το blog της Ελληνικής EurActiv

Ενώ στην Ευρώπη οι φιλελεύθεροι αποτελούν την τρίτη πολυπληθέστερη ομάδα του κοινοβουλίου, στην Ελλάδα υποφέραμε πάντοτε από την έλλειψη ενός τέτοιου πολιτικού φορέα. Ποτέ δεν είδαμε εκπροσώπους τους στη βουλή.

Ίσως ο φιλελευθερισμός, μια ιδεολογία που βασίζεται στην κοινή λογική, την ειλικρίνεια, την ευνομία και την ευθύνη του ατόμου, να μην ταιριάζει στο χαρακτήρα του Έλληνα (ο οποίος ως γνωστόν αντιδρά θετικότερα στο συναίσθημα, το χάιδεμα των αυτιών, την παράκαμψη του νόμου κατά το δοκούν και την προστασία του κράτους – για την έλλειψη του οποίου διερωτάται μεγαλόφωνα κάθε φορά που κάτι πηγαίνει στραβά).

Προσωπικά ήθελα πάντα να ελπίζω ότι αυτό θα μπορούσε να αλλάξει. Ότι κάποτε θα βλέπαμε τα θετικά σημεία του φιλελευθερισμού και ότι μια μικρή έστω, αλλά κρίσιμη μάζα θα μπορούσε να αποτελέσει ένα έναυσμα ώστε σιγά-σιγά οι συμπολίτες μου να καταλάβουν για τι ακριβώς μιλάμε. Δε θα μπω τώρα στις λεπτομέρειες σχετικά με τις παρεξηγήσεις που έχουν δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία (όπου οι λέξεις “φιλελεύθερος” και “νεοφιλελεύθερος” είναι ουσιαστικά βρισιές παρόμοιου βάρους με το “φασίστας” και το “μεγαλοαστός”). Άλλο είναι αυτό που με απασχολεί τη συγκεκριμένη στιγμή.

Κάποιες φορές αισθάνθηκα ότι ωρίμασε επιτέλους η στιγμή να δούμε Έλληνες φιλελεύθερους στη βουλή. Στα τέλη της δεκαετίας του 90 ήταν πρώτος ο Στέφανος Μάνος με τους Ταύρους. Το 2007, ένα νεανικό, grassroots κίνημα με το όνομα Φιλελεύθερη Συμμαχία. To 2010 αποκτήσαμε τη Δημοκρατική Συμμαχία και μια πρώτης γραμμής πολιτικό. Φέτος μας προέκυψε και η Δημιουργία Ξανά, ένα ακόμα grassroots κίνημα, στο επονομαζόμενο “μπλοκ του ορθολογισμού”.

Οι συνθήκες έμοιαζαν επιτέλους ώριμες: ο κόσμος είναι πια, περισσότερο έτοιμος παρά ποτέ να εγκαταλείψει τα κόμματα που πατροπαράδοτα ψήφιζε και να κοιτάξει τις εναλλακτικές. Επιπλέον, διαμορφώθηκε για πρώτη φορά μια πλειοψηφία που υποστηρίζει τη δημιουργία κυβερνήσεων συνεργασίας. Και το κυριότερο; Ακούγονται πια περισσότερο παρά ποτέ οι φωνές που καλούν για ορθολογισμό, λιγότερο κράτος, τέλος στο πελατειακό σύστημα κ.ο.κ.

Να λοιπόν η ευκαιρία μας. Τι μένει; Να δούμε αυτές τις πολιτικές οντότητες να συμφωνούν σε μια βάση κοινών θέσεων, να βάζουν τις όποιες διαφορές τους στην άκρη, να ενώνουν τις δυνάμεις τους και με ορμή να διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή. Μόλις αυτό συμβεί, οι δρόμοι για τη δημιουργία ενός οργανισμού που θα παράξει τα απαραίτητα έμπειρα στελέχη για την με αξιώσεις παραμονή στην πρώτη γραμμή της ελληνικής πολιτικής θα έχουν ανοίξει.

Τα πράγματα είναι απλά: Ποιο είναι το ζητούμενο; Η πρόοδος της χώρας μας. Ποιο είναι το μέσο (κατά τη δική μας άποψη); Οι φιλελεύθερες πολιτικές. Πώς θα ξεκινήσουμε την προσπάθεια ώστε να επικρατήσουν οι πολιτικές αυτές στην ελληνική πολιτική σκηνή; Με την είσοδο ενός κόμματος στη βουλή. Πώς θα δημιουργηθεί ένα κόμμα που θα διεκδικήσει με αξιώσεις την είσοδό του στη βουλή; Με τη συστράτευση όλων των παρεμφερών δυνάμεων.

Απλό; Ναι. Αυτονόητο; Όχι.

Ούτε καν στο “μπλοκ του ορθολογισμού” δεν είναι δυνατόν σε αυτή τη χώρα να επικρατήσει η λογική. Τι βλέπουμε; Τις έριδες και τη μικροπολιτική που επικρατεί σε όλο το φάσμα της ελληνικής πραγματικότητας. Έχετε υπόψη σας τα γκρουπούσκουλα της αριστεράς; ΜΛ ΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ), ΑΚΕΠ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πάει λέγοντας; Ε… έτσι κι εδώ στους κατ’ επίφαση λογικούς. Ο δρόμος που ακολουθούμε είναι “καλύτερα χώρια κι ας μείνουμε εκτός, παρά ενωμένοι με ελπίδες να μπούμε εντός”. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Όλοι άφαντοι στις δημοσκοπήσεις, και η ΔΗΣΥ κολλημένη στο 2% να βλέπει τους Οικολόγους, το ΛΑΟΣ, τον Καμμένο, ακόμα και τη Χρυσή Αυγή να την προσπερνούν…

Και καλά η Δημιουργία Ξανά. Αυτοί έχουν τη δικαιολογία της απειρίας, του ενθουσιασμού και της υπεροψίας που τους δημιουργεί η φρεσκάδα τους (τα γνωρίζω γιατί τα έχω βιώσει κι εγώ στη Φιλελεύθερη Συμμαχία). Οι υπόλοιποι όμως;

Θυμούνται άραγε ποιο είναι το ζητούμενο; Η πρόοδος της χώρας μας. Ούτε η επικράτηση ενός κόμματος, ούτε η προβολή ενός ατόμου. Η πρόοδος της χώρας μας (θα πρέπει να) είναι το ζητούμενο.

 

Τι λοιπόν συμβαίνει; Γιατί συνεχίζει ο καθένας στο δρόμο του μόνος;

Δε μπορώ να γνωρίζω. Είμαι ένας απλός πολίτης που δε συμμετέχει σε κομματικά παρασκήνια. Επικοινώνησα όμως με τις δύο κύριες πλευρές (Δράση και ΔΗΣΥ) και άκουσα ΚΑΙ τις δύο πλευρές να επιρρίπτουν τις ευθύνες στους “απέναντι”.

Δεν είμαι πολιτικός και δεν έχω καμία ανάγκη/υποχρέωση να μασήσω τα λόγια μου. Η πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνομαι έχει ως εξής:

Η Ντόρα Μπακογιάννη είναι μία πολιτικός πρώτης γραμμής. Αν είχε κάνει τις σωστές κινήσεις θα μπορούσε να είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Ελλάδας. Δεν τις έκανε όμως. Γνωρίζουμε όλοι τα βάρη που κουβαλά (κάποια με ευθύνη της, κάποια χωρίς δικό της φταίξιμο). Το θέμα είναι ότι έχει ένα σημαντικό για τα δεδομένα των φιλελεύθερων κοινό που την αγαπά και την ακολουθεί. Αντίστοιχα όμως, έχει ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό που την αντιπαθεί και την εχθρεύεται.

Ο Στέφανος Μάνος έχει μια μακρά πορεία στο στίβο της πολιτικής. Όσα θετικά κι αν έχει πράξει (κι είναι πολλά), φέρει κι αυτός την ευθύνη του για το σημείο στο οποίο φτάσαμε. Επιπλέον έχει εδώ και πολλά χρόνια δοκιμαστεί ποικιλοτρόπως και έχει αποδείξει ότι έχει ένα “ταβάνι” δημοφιλίας, το οποίο δεν φτάνει την απαιτούμενη κρίσιμη μάζα.

Σύμφωνα με τους μεν, η μία θέλει την ηγεσία της ενωμένης προσπάθειας για τον εαυτό της (γεγονός που αρνούνται από τη ΔΗΣΥ), σύμφωνα με τους δε, είναι ο Μάνος που ζητά τον πρώτο λόγο (γεγονός που αρνούνται από τη Δράση).

Εν τω μεταξύ, εμείς καθόμαστε στην άκρη και παρακολουθούμε ένα έργο του οποίου το τέλος είναι γνωστό (σ’ εμάς, αλλά προφανώς όχι στους έμπειρους πολιτικούς!): νομοτελειακά θα χάσουμε και το τελευταίο τρένο, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εγκαθιδρυθεί ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα.

Τι προτείνω να γίνει;

1. Να κάτσουν όλοι γύρω από ένα τραπέζι

2. Να συμφωνήσουν σε μια ελάχιστη βάση κοινών θέσεων (και να αφήσουν για την ώρα τις διαφορές τους στην άκρη)

3. Να συμφωνήσουν σε έναν αρχηγό, τρίτο πρόσωπο, ΝΕΟ και ΑΦΘΑΡΤΟ στην πολιτική σκηνή.

Κατά τα φαινόμενα, αυτό το #3 είναι το δυσκολότερο (η αιώνια αγάπη του Έλληνα για την καρέκλα).

Πώς μπορούμε να το ξεπεράσουμε; Υπάρχουν τρόποι:

1. Να ορισθεί ένα πρόσωπο, που να προέρχεται από τη ΔΗΣΥ (αφού αυτοί φαίνεται να έχουν το μεγαλύτερο εκλογικό ρεύμα). Αρκεί βεβαίως να μην είναι η κα Μπακογιάννη.

2. Να ορισθεί μια ανεξάρτητη προσωπικότητα, που να προσθέσει στην προσπάθεια το κύρος της.

3. Να ορισθεί ως αρχηγός ένα πρόσωπο προερχόμενο από τα μικρότερα κόμματα του χώρου (τη Δημιουργία Ξανά και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία). Μπορεί να τους λείπει η εμπειρία, αλλά υπό τας συνθήκας, κι αυτό μπορεί να αποδειχθεί θετικό (θυμηθείτε τα δημοσκοπικά αποτελέσματα του Τσίπρα το πρώτο καιρό μετά την εκλογή του στο ΣΥΡΙΖΑ).

 

Λαμπρά, θα πείτε. Έχουμε τις προτάσεις. Και τώρα τι;

Ως απλός πολίτης, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να απευθύνω το κείμενό μου ως ανοιχτή επιστολή προς τα επιτελεία των κομμάτων. Αυτό που θα βοηθούσε, αν συμφωνείτε με τα όσα βασικά αναφέρω και προτείνω, θα ήταν να προσυπογράψετε το κείμενό μου. Η υπογραφή σας θα είχε αξία ως μοχλός πίεσης.

Απευθύνω λοιπόν ΑΝΟΙΧΤΑ το ερώτημα τόσο στην κα Μπακογιάννη, όσο και στον κ. Μάνο και περιμένω την απάντησή τους, εδώ, μπροστά σε όλους, ώστε να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και να γνωρίσουμε πραγματικά που “σκαλώνει” το θέμα:

 

Κυρία Μπακογιάννη, δέχεστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο, στο οποίο θα συστρατευθείτε, χωρίς να είστε η αρχηγός;

Κύριε Μάνο, δέχεστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο, στο οποίο θα συμμετάσχει η Δράση, τον αρχηγό του οποίου θα ορίσει η ΔΗΣΥ;

 

Αναμένω τις απαντήσεις σας και ελπίζω να δείξετε ότι κατανοείτε την κρισιμότητα των στιγμών, συμμερίζεστε τον κοινό σκοπό και έχετε τη δύναμη και το θάρρος να βάλετε τις όποιες προσωπικές φιλοδοξίες στην άκρη, ώστε ενωμένοι όλοι να βάλουμε τις βάσεις για μια προοδευτική, φιλελεύθερη Ελλάδα.

 

Με εκτίμηση,

Δημήτρης Φακίνος

Δείτε και στο Facebook

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook0Share on Google+0Share on LinkedIn0
Author :
Print