Το blog της Ελληνικής EurActiv

Η θητεία της τελευταίας Βουλής που εξέπνευσε στις εκλογές της 6ης Μαιου ήταν σίγουρα η πιο συναρπαστική στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας. Ξεκίνησε με το «λεφτά υπάρχουν, συνέχισε με την «καλλιέργεια του κλίματος» (οι 6,5 εκείνοι μήνες που αν δεν είχαν χαθεί ίσως να μη φτάναμε εδώ) και, από τον Μάιο του 2010, το πρώτο Μνημόνιο και το θρίλερ της εκταμίευσης των δόσεων που οδήγησε την ελληνική κοινωνία στο μαρτύριο της σταγόνας, με μέτρα που έφερναν λιγότερα έσοδα και οδηγούσαν σε νέα μέτρα κοκ. Η χώρα το Νοέμβριο του 2011 έφτασε σε ένα οριακό σημείο και η διέξοδος που δόθηκε κράτησε μόλις λίγους μήνες μέχρι τις εκλογές της 6ης Μαΐου που, αντί για λύση, έφεραν μεγαλύτερα αδιέξοδα και σαρωτικές αλλαγές στον κομματικό χάρτη της χώρας.

Από την άλλη, μέσα στα ίδια δύο χρόνια, η ΕΕ και ειδικά η Ευρωζώνη προχώρησε σε θεσμικές πρωτοβουλίες στενότερης συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης που σωρευτικά είναι πολλαπλάσιες από ότι είχε γίνει τα προηγούμενα 25 χρόνια από την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1986 που άνοιγε το δρόμο για τη δημιουργία της κοινής αγοράς το 1992. Η αλληλεξάρτηση των οικονομιών, δηλαδή η παγκοσμιοποίηση, έτρεξε πιο γρήγορα από τους πολιτικούς και αυτοί έπρεπε σε δύο χρόνια και σε συνθήκες κρίσης να κάνουν ότι έπρεπε να είχαν κάνει σε δέκα χρόνια, από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος.

Πολλοί σήμερα υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη είναι αναγκασμένη να αναθεωρήσει τη στάση της απέναντι στην κρίση χρέους που πλήττει την Ευρωζώνη αλλά και να προχωρήσει περισσότερο τα βήματα της πολιτικής και δημοσιονομικής ένωσης. Κύριοι λόγοι είναι η αποτυχία στην αντιμετώπιση της κρίσης, η προοπτική περαιτέρω μετάδοσης στις τεράστιες οικονομίες της Ιταλίας και της Ισπανίας, οι πρόσφατες Γαλλικές εκλογές, αλλά και το πλήρωμα του χρόνου της «ορθόδοξης» αντίληψης. Είναι πιθανό πράγματι να ανοίξει η «στρόφιγκα» των πολιτικών, ενώ από την άλλη η ΕΕ είναι σήμερα πιο ανοιχτή από ποτέ στην αναθεώρηση του μείγματος των πολιτικών, ειδικά για τη χώρα μας. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η «λύση» στο Ελληνικό πρόβλημα θα έρθει από το εξωτερικό. Η λύση ήταν και παραμένει η ανοικοδόμηση του ελλειμματικού αν και σπάταλου, υπετροφικού αν και αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα σε συνδυασμό με την αποκατάσταση και ενίσχυση των συνθηκών ανάπτυξης της αληθινής οικονομίας

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην πρόσφατη έκθεσή της για την Ελλάδα κάνει σύγκριση της βοήθειας που δίνεται στη χώρα μας με αυτή που είχε δοθεί στην Ευρώπη με το Σχέδιο Μάρσαλ. Θέλει να δείξει ότι η Ευρώπη έχει τη βούληση και τα μέσα να στηρίξει την οικονομία της και να βγει από την κρίση. Στην πραγματικότητα όλα τα μέτρα που ελήφθησαν στην Ελλάδα και που κατάφεραν μόνο να επιδεινώσουν τα πράγματα δεν οφείλονται στην Τρόικα. Το μείγμα της πολιτικής ήταν και παραμένει εθνική μας υπόθεση, υπόθεση της κυβέρνησης που τα σχεδίασε και τα υλοποίησε. Δοσίλογοι δεν υπήρξαν σε αυτή τη διαδρομή και κάθε φορά που χρησιμοποιείται ο όρος η χώρα γυρνάει λίγα χρόνια πίσω προς το ασταθές και ευαίσθητο ιστορικό της παρελθόν.

Στις ημέρες που απομένουν μέχρι τις εκλογές του Ιουνίου θα ζήσουμε ένα θρίλερ για γερά νεύρα, με κλιμάκωση της ανασφάλειας από τον πραγματικό κίνδυνο που διατρέχουμε. Κι όμως το μεγαλύτερο μέρος της κρίσης είναι πίσω μας. Σήμερα στο κρίσιμο σημείο που βρισκόμαστε δεν πρέπει να χάσουμε τον προσανατολισμό μας. Τα 2/3 της βίαιης αυτής κρίσης τα έχουμε διαβεί, με το χειρότερο τρόπο, ενώ οι αλλαγές στην Ευρώπη σήμερα μπορούν να βελτιώσουν θεαματικά το πώς θα βιώσουμε το 1/3 που απομένει. Αρκεί να μείνουμε πάνω στο σκάφος.

 

Ο Μιχάλης Πεγκλής είναι Αναπλ. Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και ΕΕ της Νέας Δημοκρατίας και υποψήφιος διδάκτορας Ευρωκομμάτων (mpeglis@nd.gr)

Tweet about this on TwitterShare on Facebook0Share on Google+0Share on LinkedIn0
Author :
Print