Το blog της Ελληνικής EurActiv

Ποτέ άλλοτε εθνικές εκλογές δεν είχαν τόσο ευρωπαϊκό χρώμα. Ίσως μάλιστα ούτε οι Ευρωεκλογές δεν ήταν τόσο ευρωπαϊκές όσο οι εκλογές του Ιουνίου.

Σε συνέχεια των Γαλλικών εκλογών, όπου το βασικό διακύβευμα ήταν το σύμφωνο σταθερότητας ή σύμφωνο λιτότητας –ανάλογα την οπτική, οι Ελληνικές εκλογές θέτουν ένα πολύ πιο κομβικό ζήτημα που θα έπρεπε μάλλον να έχει τεθεί στους ευρωπαϊκούς λαούς και να έχει απαντηθεί πριν από δύο δεκαετίες:

Θέλουμε περισσότερη Ευρώπη; Και αν ναι, πόση και ποια;

Μην ξεγελιέστε με τα παράλληλα ερωτήματα που τίθενται γύρω από αυτό; Μέσα ή έξω από το μνημόνιο, με ή χωρίς λαθρομετανάστες, με πολύ, λίγη ή καθόλου λιτότητα; Το ερώτημα μπαίνει –για πρώτη ίσως φορά στην πραγματική του βάση: Πόση και ποια Ευρώπη θέλουμε;

Πρέπει να πω ότι είμαι ευτυχής που επιτέλους, έστω και για λάθος λόγο τα ερωτήματα αυτά κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή. Είναι ίσως η εκδίκηση των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων: Τα ερωτήματα που κάποιοι απέφυγαν να απαντήσουν μιας και τότε η ευδαιμονία που δημιουργούσε η Ευρώπη δεν ευνοούσε τις εθνικοπροσυλωμένες ατζέντες τους, έρχονται τώρα σαν εφιάλτες, στοιχειώνοντας την εθνική υπόσταση με τη μορφή χρεών, αγορών, ομολόγων και λιτότητας.

Αν τα ερωτήματα είχαν απαντηθεί πριν από 20 ή έστω 10 χρόνια, σήμερα δε θα ζούσαμε την κρίση αυτή. Ίσως να ήμασταν πιο απομονωμένοι, καθείς στο νόμισμά του, με την εθνική του οικονομία και τις δικές του δυνάμεις. Ίσως να ήμασταν όλοι μαζί, με μια ισχυρή ευρωπαϊκή καθοδήγηση, σε μια ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση που θα διαχειρίζονταν ένα πραγματικό νόμισμα, το ευρώ.

Όμως οι εκκρεμότητες επιστρέφουν ως ερινύες. Το σύμβολο του ευρώ προέρχεται από το ελληνικό Έψιλον –βλέπετε το 2002 ήμασταν ακόμα «καλά παιδιά του σκληρού πυρήνα». Από εδώ ξεκίνησε η περιπέτειά του και εδώ θα δώσει την πιο σκληρή του μάχη.

Νίκος Λαμπρόπουλος

Δ/ντης EurActiv.gr

Tweet about this on TwitterShare on Facebook0Share on Google+0Share on LinkedIn0
Author :
Print