Το blog της Ελληνικής EurActiv

Ας αρχίσω με κάτι θετικό: οι εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες εκλογικές αναμετρήσεις σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – συμπεραλαμβανομένων και των Ευρωεκλογών – όπου η Ευρώπη και η θέση μιας χώρας στην Ε.Ε. αποτελεί το κυρίαρχο θέμα. Είναι επίσης μία από τις λίγες φορές όπου εθνικές εκλογές σε ένα μεσαίου μεγέθους κράτος-μέλος της Ε.Ε. παρακολουθούνται με αγωνία σε όλη τη Ευρώπη. Μέχρι και ο Ολάντ φαίνεται νια νοιάζεται πιο πολύ για το αποτέλεσμα στις ελληνικές εκλογές από αυτό στις κοινοβουλευτικές εκλογές στην ίδια του τη χώρα.

Θα περίμενε κανείς, ότι με το βαθμό της αλληλοεξάρτησης μεταξύ των χωρών της Ευροζώνης το ενδιαφέρον για την Ευρώπη και αντίστοιχα αυτό για εθνικές εκλογές σε άλλα κράτη μέλη θα είχε ισχυροποιηθεί προ πολλού. Δυστυχώς χρειάστηκε μια τεράστια κρίση που στέλνει εκατομύρια ανθρώπους στην ανεργία και τη φτώχεια για να συνειδητοποιήσουμε ότι εξαρτώμαστε άμεσα ο ένας από τον άλλο.

Η βασική προϋπόθεση κάθε σχέσης είναι η εμπιστοσύνη. Αυτή η εμπιστοσύνη μεταξύ της Ελλάδας και των υπόλοιπων εταίρων κλυδωνίστηκε τα τελευταία χρόνια σημαντικά, όταν άρχισαν να συνειδητιοποιούν όλοι πλέον ότι το ελληνικό κράτος έχει σαθρές βάσεις και δεν είναι σε θέση να τηρήσει βασικά σημεία που έχουν συμφωνηθεί από την αρχή της ελληνικής συμμετοχής στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Κάθε κρίση τέτοιων διαστάσεων έχει πολλές αιτίες. Η ημιτελής κατάσταση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος – όπου η νομισματική πολιτική είναι κοινή, η οικονομική και δημοσιονομική ξεχωριστή – αλλά και οι μακροοικονομικές ανισότητες που ενισχύθηκαν από διαμετρικά αντίθετες πολιτικές εξέλιξης των μισθών στις πλούσιες χώρες της κέντρου και στις φτωχές της περιφέρειας συνέβαλαν σίγουρα κατά μεγάλο βαθμό.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης όμως βαραίνει και την Ελλάδα που συντήρησε επι δεκαετίες – σε συνθήκες δημοκρατίας – ένα βαθιά διευθαρμένο και αντιπαραγωγικό κράτος, μία οικονομία που κατά μεγάλο βαθμό δεν έχει ενταχθεί ουσιαστικά στην ενιαία αυρωπαϊκή αγορά, ένα πολιτικό σύστημα που επίσης – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – δεν συμμετέχει ουσιαστικά στην διαμόρφωση της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής (πως συνέβαλε π.χ. η ΓΣΕΕ στην διαμόρφωση κοινής στάσης της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων για την διέξοδο από την κρίση) και μιά νοοτροπία κατά την οποία για όλα τα δεινά φταίνει όλοι οι άλλοι πλην υμών.

«Όποιος φθάνει καθυστερημένος, τιμωρείται από την ίδια τη ζωή» είπε ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ κατά την επίσκεψή του στη ανατολική Γερμανία τον Οκτώβριο το 1989. Ένα μήνα μετά η ανατολική Γερμανία που λίγα χρόνια πριν στόχευε να ξεπεράσει τα καπιταλιστικά κράτη σε ευημερία είχε καταρεύσει κάτω από τη διπλή πίεση του λαού και της οικονομικής συρρίκνωσης.

Οι εκλογές της Κυριακής είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να μην ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο. Για την αντίθετα με τους Ανατολικογερμανούς οι οποίοι είχαν δίπλα τους ένα ισχυρό αδερφό κράτος που στάθηκε πλάι τους άσχετα από το οικονομικό κόστος αυτής της βοήθειας η Ελλάδα δεν μπορεί να απαιτεί τον ίδιο βαθμό αλληλεγύης από τους άλλους λαούς της Ε.Ε. ιδίως όταν αρνήται να παραδεχθεί τα δικά της σφάλματα και να βεβαιώσει τους πολίτες των άλλων χωρών, ότι αυτή η βοήθεια δεν θα πρέπει να συνεχιστεί επ’ αόριστον.

Η ελπίδα ζει ακόμα ότι η όποια κυβέρνηση προκύψει από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου θα παραδεχτεί τα σφάλματα των προκατόχων της, θα πάρει γρήγορα μερικές συμβολικές αποφάσεις όπως η σημαντική μείωση το μελών της κυβέρνησης ή η μείωση των απολαβών των μελών της και μετά θα ζητήσει σεμνά επαναδιαπραγμάτευση ορισμένων όρων της δανειακής σύμβασης με στόχο να μπορέσει υπάρξει ελπιδα για ανάπτυξη, προοθώντας σαφείς, ρεαλιστικές και ταυτόχρονα ριζοσπαστικές προτάσεις για τη διέξοδο της χώρας από την κρίση στα πλαίσια της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

Οι εκλογές μας δίνουν τη ευκαιρία για μια κάθετη τομή με το παρελθόν, π.χ. μετατοπίζοντας όλα τα αρνητικά στοιχεία του ελληνικού κράτους σε ένα „bad state“ που θα διαχειριστούμε με την βοήθεια της Ε.Ε. δίνοντας έτσι στα υγιή στοιχεία του κράτους να λειτουργήσουν παραγωγικά εις όφελος όλης της ελληνικής κοινωνίας.

Παράλληλα πρέπει όλοι οι ελληνικοί φορείς με πρώτα τα φιλοευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα να ενισχύσουν τους δεσμούς τους με τους εταίρους τους στην Ε.Ε. και να αρχίσουν – έστω στη ίστατη αυτή στιγμή – να συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής σε όλους τους τομείς που αφορούν άμεσα όλους τους ευρωπαίους πολίτες.

Κοινός στόχος πρέπει να είναι να ξαναμπεί η Ελλάδα στην καρδιά της Ευρώπης και να μη χαθεί η μέχρι τώρα προσφορά της χώρας στην Ευρώπη.

Σίγουρα χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, στην ασφάλεια και σε πολλούς άλλους τομείς. Οι Ευρωπαίοι Φεντεραλιστές αγωνίζονται γι αυτό σε διακομματική βάση από την ίδρυσή τους.

Η Ελλάδα χρειάζεται όμως από τις 18 Ιουνίου και περισσότερη Ευρώπη στην καθημερινή της λειτουργία. Είναι στο χέρι όλων μας να στείλουμε στη βουλή ανθρώπους που θα στηρίξουνε αυτή την προοπτική!

 

Φίλιππος Αγάθωνος, αντιπρόεδρος της Union of European Federalists

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook0Share on Google+0Share on LinkedIn0
Author :
Print