Το blog της Ελληνικής EurActiv

της Πετρούλας Ντελεδήμου

Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις συζητήσεις για τις γερμανικές εκλογές τις τελευταίες ημέρες, όπως διεξάγονται στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Και δεν μπορώ να συγκρατήσω ένα χαμόγελο, κάθε φορά που τίθεται η ερώτηση αν οι Γερμανοί ψήφισαν «Ελλάδα», «Σαμαρά», «Τσίπρα», «Χρυσή Αυγή», και άλλα παρόμοια.

Ας μη γελιόμαστε. Όταν ένας λαός εκλέγει κυβέρνηση, εκλέγει τη δική του κυβέρνηση – και όχι των άλλων. Όταν ένας πολίτης βρίσκεται μπροστά στην κάλπη, ψηφίζει τον ηγέτη που θα καθορίσει την δική του καθημερινότητα, όχι αυτόν που θα πιέσει ή θα ευνοήσει ή θα πειθαρχήσει δημοσιονομικά έναν άλλο λαό. Το τελευταίο είναι δουλειά της κυβέρνησης της κάθε χώρας, και οι κανόνες υφίστανται ήδη από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Φυσικά, στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, καθένας έχει το ρόλο και την αντίληψή του – και αυτό επίσης μετράει στην κρίση των πολιτών.

Άρα οι Γερμανοί ψήφισαν, απλά, γερμανικά. Απέρριψαν τους Φιλελεύθερους, γιατί αυτοί έχασαν τον χαρακτήρα τους κι έγιναν, τα τελευταία χρόνια, ένα κόμμα πιο συντηρητικό από τους παραδοσιακούς συντηρητικούς. Έμειναν ασυγκίνητοι από τα αμφίσημα και θολά μηνύματα των πρασίνων και της αριστεράς. Έδωσαν σαφή εντολή διακυβέρνησης στην Άγκελα Μέρκελ, και μεγαλύτερη δύναμη στους Σοσιαλδημοκράτες, που όμως δεν κατάφεραν να πείσουν πραγματικά. Οι Γερμανοί ψήφισαν συντηρητικά: θέλουν κυβέρνηση συντηρητικών και αντιπολίτευση (ή «αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση», για να χρησιμοποιήσω έναν όρο επίκαιρο και στην Ελλάδα) μετριοπαθών προοδευτικών. Θέλουν η Ευρωπαϊκή Ένωση να συνεχίσει να υπάρχει, όχι όμως και να προχωρήσει πολύ. Όσο για την Ελλάδα και τον υπόλοιπο «άτακτο Νότο»; Θέλουν τα πράγματα να συνεχίσουν ως έχουν. Για το γερμανικό λαό και την ιστορική του μνήμη, η δημοσιονομική πειθαρχία είναι κάτι καλό και ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, εφιάλτης. Για την καθημερινότητά του, η κυβέρνηση Μέρκελ ήταν επιτυχημένη – φυσικό, αφού εν μέσω κρίσης σε όλο τον κόσμο, έδωσε αυξήσεις στους μισθούς χωρίς να δημιουργήσει νέα ελλείμματα. Εσείς τι θα ψηφίζατε;

Ας δούμε όμως τι σημαίνει αυτό για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο συνασπισμός των χριστιανικών κομμάτων της Γερμανίας (CDU & CSU) ανήκει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στο οποίο διατηρεί ηγετικό ρόλο. Ανήκει λοιπόν ξεκάθαρα στο φιλοευρωπαϊκό μπλοκ, αν και στην πιο συντηρητική πλευρά του. Σε συνδυασμό με μία άτολμη – και πιεσμένη από μεγάλα οικονομικά προβλήματα – Γαλλία του Φρανσουά Ολλάντ, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αναμένεται να κάνει μεγάλα βήματα προς τα εμπρός στα επόμενα χρόνια. Αντίθετα, θα δούμε τον ανταγωνισμό Αμερικής – Γερμανίας να ενισχύεται, και ίσως η ευρωπαϊκή πλευρά του Ατλαντικού μοιάσει δυναμικότερη τώρα, λόγω και της αναποφασιστικότητας των ΗΠΑ σε κρίσιμα θέματα (βλέπε Συρία, FED, και άλλα). Ανάλογα και με τις περιστάσεις, η ΕΕ ίσως προχωρήσει σε κάποια διεύρυνση (Δυτικά Βαλκάνια), σίγουρα όμως όχι σε ιδιαίτερη εμβάθυνση (νέα Συνθήκη, Κοινωνική Συνθήκη, ευρωομόλογο). Η Ανατολή (Ρωσία, Κίνα) θα μας απασχολήσει περισσότερο από τη Μέση Ανατολή.

Σε μία εποχή που οι τεχνοκράτες παίζουν τους πολιτικούς και οι πολιτικοί ισχυρίζονται πως είναι τεχνοκράτες, αυτό που λείπει από την Ευρώπη είναι ένα πολιτικό σχέδιο όχι απλά για την «έξοδο από την κρίση», αλλά για την είσοδο στο επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας της. Η ζωή της επόμενης γενιάς, της γενιάς που ήδη αριθμεί 5,56 εκατομμύρια άνεργους νέους (έως 25 ετών)[1] δεν είναι μία απλή εξίσωση που χρειάζεται επίλυση με μαθηματικούς κανόνες, αλλά μία προοπτική που χρειάζεται όραμα και σχέδιο. Και στις δημοκρατίες, είναι οι εκλεγμένοι ηγέτες που καταστρώνουν αυτό το σχέδιο. Η κα Μέρκελ, μαζί με τους συναδέλφους της, θα έχει (πάλι) αυτή την ευθύνη. Και αφού, όπως είπε τη νύχτα του θριάμβου της, τώρα «ετοιμάζεται για τις ευρωεκλογές», ελπίζουμε να ετοιμαστεί καλά.

Πετρούλα Ντελεδήμου

Αντιπρόεδρος UEF Ελλάδας

Τέως Πρόεδρος Ευρωπαίων Νέων Σοσιαλιστών


 


[1] Στοιχεία Eurostat, Ιούλιος 2013, για τα 28 κράτη-μέλη της ΕΕ.

 

Tweet about this on TwitterShare on Facebook0Share on Google+0Share on LinkedIn0
Author :
Print