Ουκρανία: Ένα «déjà vu» που θυμίζει Γεωργία;

Posted by euractiv.gr on 27/02/14

Του Σαράντη Μιχαλοπούλου

«Η Ρωσία θα αναλάβει στρατιωτικές πρωτοβουλίες κατά μήκος των συνόρων, αν πράγματι η Ουκρανία και η Γεωργία ενταχθούν στο ΝΑΤΟ», αυτό είχε δηλώσει ο αρχηγός του ρωσικού ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Yuri Baluevski, όπως είχε αναφέρει σε δημοσίευμά της επικαλούμενη το Ρωσικό Τύπο, η La Repubblica Italiana.

Το εν λόγω δημοσίευμα μάλιστα τοποθετείται στις 11 Απριλίου του 2008, λίγους μήνες πριν την «σύντομη» πολεμική σύρραξη στη Γεωργία, το οποίο επιβεβαίωσε τη ρωσική αντίδραση που ακολούθησε.Τον Αύγουστο του 2008, Ρωσία και Γεωργία είχαν πολεμική σύρραξη που διήρκησε πέντε ημέρες. Κατά τη συμπλοκή, ρωσικά στρατεύματα απέκρουσαν επίθεση από την αποσχισθείσα φιλορωσική περιοχή της Νότιας Οσσετίας, που απαγκιστρώθηκε από την εξουσία της Τιφλίδας στις αρχές του 1990.Αργότερα η Ρωσία αναγνώρισε τη Νότια Οσσετία και τη δεύτερη αποσχισθείσα περιοχή της Αμπχαζίας, ως ανεξάρτητα κράτη, εγκαθιστώντας εν συνεχεία χιλιάδες στρατεύματα και στις δύο περιοχές.«Δεν θα ληφθούν μόνο μέτρα στρατιωτικού χαρακτήρα αλλά και άλλου είδους», διεμήνυσε ο Ρώσος Στρατηγός.

Αδύνατο το modus Vivendi

Μετά από χρόνια διαμάχης φιλοδυτικών και φιλορώσων στην Ουκρανία, το «modus Vivendi» θεωρείται πλέον εξαιρετικά αδύνατο. Το προβληματικό ημιπροεδρικό σύστημα της χώρας, που ανάλογα με τις πολιτικές ισορροπίες, ενίσχυε είτε το ρόλο του Κοινοβουλίου έναντι του Προέδρου είτε το αντίστροφο, φαίνεται ότι πλέον δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη «συμβίωση» των αντικειμενικά διαφορετικών κοινωνιών, της φιλοδυτικής και της φιλορωσικής.

Δεδομένου του ότι η εγκόλπωση σε ΝΑΤΟ και ΕΕ συνιστούν πλέον παράλληλες διαδικασίες, η Ουκρανία βρίσκεται σε μέσο ενός ισχυρού γεωπολιτικού παιχνιδιού. Το Κρεμλίνο, όπως απέδειξε και με την περίπτωση της Γεωργίας, δεν είναι διατεθειμένο να δεχθεί «παιχνίδια» με τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και θέλει να προχωρήσει με την Ευρασιατική Ένωση (Καζακστάν, Λευκορωσία, Ρωσία). Το σενάριο της διχοτόμησης με ή χωρίς στρατιωτική επέμβαση (πχ πολιτική συμφωνία) κερδίζει πολύ σημαντικό έδαφος.

Καμία μειοψηφία και καμία οριακή πλειοψηφία δεν μπορεί να επιβάλει τον εθνικό προσανατολισμό μιας χώρας. Στην ουκρανική περίπτωση μάλιστα, ο ουκρανικός λαός έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο πλέον «σκοτεινές» εναλλακτικές. Από τη μία, η διεφθαρμένη φιλορωσική κυβέρνηση Γιαουκόβιτς που μέχρι τελευταία στιγμή διαβεβαίωνε τις Βρυξέλλες για την υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης και από την άλλη, η «φιλοδυτική» Τιμοσένκο της Πορτοκαλί Επανάστασης, που όντας Πρωθυπουργός, υπέγραφε συμφωνίες με τους Ρώσους «πλήρως ασύμφορες» για την ουκρανική οικονομία.

Who is next?

Λαμβάνοντας επίσης υπόψη κανείς και το «spill-over» της Αραβικής Άνοιξης καθώς και την διόλου διαφορετικής κατάστασης της δημοκρατίας στη Λευκορωσία, η κυβέρνηση του Μινσκ μάλλον άρχισε να ανησυχεί.«Στη Λευκορωσία δεν θα υπάρξει πλατεία Μάινταν», τόνισε ο τελευταίος δικτάτορας της Ευρώπης, Lukashenko, αμέσως μετά την πτώση της ουκρανικής κυβέρνησης. Οι πιέσεις των Βρυξελλών προς την κυβέρνηση της Λευκορωσίας έχουν ενταθεί τον τελευταίο χρόνο και πολλοί δυτικοί αναλυτές δεν θεωρούν απίθανη την διάχυση των εντάσεων στη γειτονική καταπιεσμένη κοινωνία της Λευκορωσίας

Σαραντης Μιχαλοπουλος

Δημοσιογράφος EurActiv.gr

Leave a Reply »»

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture.
Anti-Spam Image

Το blog της Ελληνικής EurActiv rss

Ένα blog για την Ευρώπη, συζητήσεις για θέματα με ευρωπαϊκό ενδιαφέρον και προοπτική. Το blog της Ελληνικής EurActiv. | A blog about Europe, discussions on topics with EU interest and dimension. EurActiv Greece blog. more.



    Advertisement